HU LUNG PAI KUNG FU VO

Ćwiczony w naszej Szkole Styl Tygrysa i Smoka pochodzi z południowych Chin, a jego pierwotne korzenie wywodzą się z buddyjskiego południowego Klasztoru Shaolin. Jest to styl zewnętrzny - nie jest jednak stylem typowo twardym. Zawiera w sobie bowiem techniki pięciu zwierząt. I tak znajdziemy tu zarówno:

• dynamiczne i bazujące na sile fizycznej techniki TYGRYSA;
• techniki potężnego bóstwa, jakim jest w Chinach SMOK - ruchy "obrotowe", miękkie, ale często kończące się eksplozją energii - tzw. fa jing;
• szybkiego i zwinnego LAMPARTA;
• ŻURAWIA - pełnego gracji i miękkości, ale posiadającego silne szpony i twardy dziób oraz potężne skrzydła;
• i wreszcie - WĘŻA - uosobienie błyskawicznej szybkości i miękkości, potrafiący zaatakować z każdej pozycji.

Jak utrzymuje pierwszy polski nauczyciel Hu Lung Pai – Pan Ryszard Wierzba, wietnamscy mistrzowie, od których się uczył byli w przeszłości członkami elitarnego oddziału ochraniającego twórcę komunistycznego państwa wietnamskiego – Ho Chi Minha (Nguyen Van Thanh) żyjącego w latach 1890-1969.

Struktura Hu Long Pai Kung Fu Vo świadczy o jego tradycyjności i skrajnie bojowym charakterze. Formy (tao lu) tego stylu nie mają charakteru sportowego – są raczej krótkie, ale za to bardzo konkretne. Zastosowanie bojowe technik zawartych w tych formach nie ma nic wspólnego z jakimkolwiek fair play. Kto choć raz miał okazję obserwować pokaz naszego stylu, czy choćby zaawansowany trening Hu Long Pai (HLP) przekonał się, że są to techniki skrajnie niebezpieczne. Prawidłowe ich wykonanie może doprowadzić do ciężkiego uszkodzenia ciała przeciwnika lub nawet jego śmierci. Styl ten nie służy do walki sportowej, jednak może stanowić doskonałą bazę do rozwoju w tym kierunku.

Ataki wykonuje się nie tylko rękami i nogami, ale również barkami i głową. Styl zawiera w sobie techniki do walki we wszystkich zakresach dystansu, jednak głównie nastawiony jest na półdystans i zwarcie - również walkę w parterze.

Warunkiem skuteczności technik HLP w realnej walce jest nie tylko szybkość i siła ich wykonania ale przede wszystkim precyzja oraz umiejętność finezyjnego i swobodnego przechodzenia od technik tygrysa, lamparta przez żurawia do smoka i wreszcie węża. Techniki każdego z tych zwierząt mają swoją charakterystykę – specyficzne kształty ułożenia dłoni - co za tym idzie strefy punkty ataku, odmienną dynamikę i rytm walki. Połączenie tak odmiennych technik zwierzęcych – zapewnia praktykowi HLP swobodę w ich stosowaniu w zależności od potrzeby chwili. Łączenie twardych - choć nie do końca - technik tygrysa z miękkimi technikami węża oraz całym spektrum dynamiki pozostałych zwierząt pozwala każdemu adeptowi wypracować swoją własną metodę walki i dopasować ją do swoich własnych predyspozycji psychofizycznych, dobrać sobie preferowany dystans i taktykę walki.

Kolejną cechą charakterystyczną HLP jest przywiązywanie wagi do ochrony tzw. linii centralnej oraz newralgicznych – witalnych punktów ciała. Dąży się jednocześnie do atakowania tych właśnie stref przeciwnika. Wszystkie techniki HLP bazują na krótkich szybkich atakach skierowanych właśnie na punkty witalne. Dąży się do jak najszybszego wyeliminowania przeciwnika w każdy możliwy sposób uderzając i kopiąc właśnie tam, gdzie można wyrządzić największe spustoszenie – aby jak najszybciej zniwelować zagrożenie – czyli przeciwnika.

instr. Antoni Piwowarczyk