Ćwiczenie form jest nieodzownym składnikiem treningu niemalże każdej sztuki walki.

Forma zwana inaczej walką z cieniem jest to zbiór technik charakterystycznych dla danej sztuki walki - dla danego stylu. Jest to układ zawierający w sobie techniki ręczne i nożne, sposoby poruszania się, taktykę, często nawet mimikę charakterystyczną dla uprawianego stylu (np. w stylu tygrysa czy małpy). Formy są sposobem treningu technik walki. Są formy wykonywane indywidualnie i grupowo - z przeciwnikiem wyimaginowanym i realnym (lub z kilkoma przeciwnikami), formy ręczne i z bronią, wykonywane na przyrządach treningowych tj. manekiny czy worki. Formy są skarbnicą technik dla adeptów danego stylu ważne jest jednak, aby znać sens technik w nich zawartych i umieć je zastosować w walce.

Można śmiało powiedzieć, że formy są esencją Kung-Fu. Są one przypisane do danego stylu i nie występują w innych. Każda forma ma swój rytm, sposób wykonania i swojego specyficznego tzw. "ducha". Są one przekazywane przez wieki i pokolenia w sposób nie zmienny - jest to cały czas ten sam zestaw ruchów. Jednak dzięki temu, że każdy człowiek ma swoje niepowtarzalne predyspozycje psychofizyczne każdorazowe wykonanie formy jest inne, jedyne w swoim rodzaju, niepowtarzalne. Warunkiem jest zachowanie stałego zestawu ruchów i niezmiennych zasad ich wykonywania. Tak pojmowany trening form jest dopiero sztuką, czyli czymś, co pozwala na ekspresję swojej osobowości, na stworzenie swojego własnego sposobu na przekazanie widzom "ducha" formy. Taki trening, mimo, iż polega na powtarzaniu dzieła innych mistrzów, jest bardzo kreatywny i rozwojowy. W ćwiczeniu form należy dążyć do doskonałości, która z samej definicji jest czymś nieosiągalnym. Po co więc ćwiczyć w ogóle, jeżeli już na starcie jesteśmy skazani na klęskę? Ponieważ dzięki wytrwałemu treningowi mamy szansę osiągnąć perfekcję - dopracować każdy ruch do milimetrowej dokładności, coraz większej siły , szybkości technik, demonstracji "ducha" formy (np. tygrysa).

Wykonując formy należy cały czas wizualizować przeciwnika, widzieć jego ataki i wtedy wykonywać swoje kontry. Bez wizualizacji walki trening form będzie tylko świetnym ćwiczeniem ogólnorozwojowym. Być może niektórym to wystarcza, ponieważ nawet wtedy cały organizm jest intensyfikowany do wzmorzego wysiłku, ćwiczący zaczyna rozumieć funkcjonowanie swojego ciała, harmonizuje pracę ciała z pracą umysłu, uczy się samokontroli i panowania nad swoimi emocjami, a przede wszystkim systematycznie pokonuje swoje naturalne skłonności do wygody i lenistwa. Jest to ciągła walka z własnymi słabościami.

Forma jest również ćwiczeniem medytacyjnym. Wykonując kolejne techniki musimy skupić umysł, czasami do granic wytrzymałości (np. przy setnym wykonaniu formy). Wyobrażając sobie zastosowanie technik formy w walce oczyszczamy umysł z wszelkich myśli, które mogą go zaprzątać. Daje nam to możliwość oderwania się od problemów dnia codziennego, a po zakończonym treningu nowe spojrzenie na nurtujące nas problemy.

W naszym Stow. treningi bez form są rzadkością. Ćwiczymy formy zwierzęce głównie tygrysa i smoka, ale również węża. Techniki żurawia i lamparta są wplecione w inne formy i nie występują niezależnie w stylu Hu Long Pai.